Wieś powstała prawdopodobnie w XVI wieku. Pierwsza wzmianka o Buczu jak podaje „Rocznik Diecezji Tarnowskiej 1972” pochodzi z 1569 roku. Franciszek Sikora na famach monografii Brzesko. Dzieje miasta i regionu wyjaśnia, że w 1597 roku istniejące parafie Brzesko, Jasień i Szczepanów naleza4y do dekanatu wojnickiego. W skład Szczepanowa w tym czasie wchodziło wiele wiosek: Mokrzyska, Wola Przyborowska, Przyborów, Łęki, Wokowice, Sterkowiec, Dziekanów i Bucze. Jako samodzielna wieś Bucze wyodrębniły się w 1932 roku w wyniku reformy administracyjnej kraju. Nada| jednak mieszkańcy Bucza należeli do parafii w Szczepanowie. W latach 1946 – 1947 rozpoczęli budowę własnego kościoła. Projekt opracował słynny architekt, restaurator Zamku Królewskiego na Wawelu Adolf Szyszko-Bohusz. Dziki zaangażowaniu i ofiarności parafian świątynia powstała w przeciągu roku i w 1947 była już poświęcona. Kartotekę parafii założono już w 1948 roku na wniosek Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, chociaż Bucze jako samodzielna parafia została erygowana dopiero 3 grudnia 1951 roku przez biskupa tarnowskiego Jana Stepę.

W 1948 roku wspólnota liczyła 1216 parafian, rektorem wówczas był ks. Tomasz Trębacz (pierwszym rektorem był Stefan Pawłowski). W aktach Archiwum Państwowego w Krakowie oddział w Bochni zachowała się charakterystyka parafii sporządzona na wniosek Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie (pismo wicestarosty powiatowego Wiktora Jankowskiego do Kazimierza Goedla, kierownika Referatu Społeczno-Politycznego w Brzesku z dnia27 sierpnia 1949 roku):

 

Na terenie parafii pod wezwaniem Św. Stanisława istnieją: Rada Kościelna która liczy
5 cztonk6w, Róża – 57 cztonk6w. Organizacje te wykonują jedynie praktyki religijne, społecznie nie pracuj Nastawienie tych organizacji do obecnego ustroju jest dość przychylne. Zajść i sporów nie zanotowano. (StPBrz 31 – pozostawiono oryginalną pisownię).

 

Parafia w Buczu została wydzielona z parafii Szczepanów. 15 sierpnia 1959 roku biskup pomocniczy Karol Pękala konsekrował kościół. Pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Habas. Świątynie wzniesiono z cegły nawiązując do stylu neogotyckiego. Jest to budowla trzynawowa z mniejszym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Po lewej stronie prezbiterium stoi kaplica, a po prawej zakrystia z empora.

Nawa nakryta jest wysokim dachem siodłowym, ze schodkowym szczytem od zachodu i wieżyczką na sygnaturkę w stylu barokowym, a nad nawami bocznymi i przybudówkami dachy są pulpitowe.

Wewnątrz nawy głównej i prezbiterium strop jest kasetonowy, stropy naw bocznych są niższe, płaskie. Niepowtarzalny klimat wnętrza tworzy polichromia figuralna przedstawiająca sceny z życia świętych. Na ścianie prezbiterium namalowano Matę Boża Częstochowską w otoczeniu aniołów, scena nawiązuje do Wniebowzięcia NMP, a na dole są ukazani święci i błogosławieni polscy. Wokół dostrzec można ilustracje Litanii Loretańskiej. Polichromia powstała w 1958 roku i jest dziełem Pawła Mitki.

W kościele znajdują się trzy ołtarze neobarokowe wykonane w 1955 roku przez Wojciecha Adamka. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Stanisława na zasuwie, a w zwieńczeniu ołtarza obraz Koronacji Najświętszej Marii Panny. W ołtarzu umieszczono figury św. Stanisława Biskupa i św. Kazimierza Królewicza (z orłem polskim na tarczy). Witraże w prezbiterium przedstawiają Matkę Boża i Serce Pana Jezusa. Zostały ufundowane przez parafian jako wotum
wdzięczności za ocalenie z II wojny światowej.

Po lewej stronie jest kaplica Serca Pana Jezusa. Na ścianie w kaplicy wykonano polichromię przedstawiającą nadanie stygmatów św. Franciszkowi z Asyżu oraz objawienie Serca Bożego w. Małgorzacie z Alacauque, po przeciwnej stronie na ścianie w kaplicy wypisano 12
obietnic Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pomiędzy kaplica a prezbiterium stoi drewniana chrzcielnica ozdobna z misą miedzianą na wodę.

W takim samym stylu utrzymana jest drewniana ambona z rzeźbami czterech ewangelistów.

Po prawej stronie znajduje się ołtarz św. Józefa. Polichromia w nawie głównej i bocznej po prawej stronie przedstawiaj sceny maryjne: Matkę Boża z Lourdes, IV stacje Drogi Krzyżowej, Boże Narodzenie, objawienia w Fatimie.

W kościele w Buczu zabytkowy jest też prospekt organowy, neobarokowy i kamienna kropielnica w przedsionku z gotyckim maswerkiem.

W 1993 roku odnowiono polichromię wnętrza, przeprowadzono również gruntowna renowację ołtarzy przywracając im pełny blask.

W 1995 roku zakończono remont organów, zakupiono 82 nowe piszczałki. Wszystko staraniem proboszcza ks. Antoniego Paprockiego, który posługiwał w Buczu przez 16 lat i parafian.

Szczególnym kultem miejscowa ludno otacza tez dwie identyczne kapliczki, drewniane z początków XIX wieku, nakryte daszkami namiotowymi. W jednej z nich umieszczono rzeźbę św. Jana Nepomucena, a w drugiej św. Stanisława Biskupa.

Troska mieszkanc6w objęty jest tez cmentarz parafialny, który składa się z czci starszej i nowszej. Na cmentarzu w centralnym miejscu znajduje się dębowy krzyż i kapliczka z figurą w. Stanisława (rzeźba drewniana z 1870 roku). Budowę kaplicy cmentarnej rozpoczęto w 1986 roku i dziś służy ona parafianom.

Obecnie parafia liczy 1280 wiernych. Proboszczem od sierpnia 2008 roku jest ks. Ryszard Pluta. W parafii rezyduje tez ks. Ignacy Piwowarski.

Odpust w parafii przypada na niedzielę 27 czerwca (święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy) oraz po 27 września (dzień w. Stanisława Biskupa).

 

Parafie Ziemi Brzeskiej, Anna Skoczek, Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza 2009

Zamknij